Winkelmandje 0

Fragment 13: 'De Zon en de Maan' (p. 170)

#DZEDM Fanflicks Fragment Hannah Goldschild

In De Zon en de Maan van Hannah Goldschild volgen we de dromerige Elizabeth, literatuurstudente in Oxford. Ze verdiept zich liever in haar talloze boeken dan dat ze zich onder haar leeftijdsgenoten mengt. Tot het moment dat een zekere jongeman zich haar leven in mengt en niet van plan lijkt haar met rust te laten...

In dit emotionele fragment heeft Elizabeth, na de zoveelste pesterijen van schoolgenoten, zich opgesloten in haar dorm room - en bedenkt ze zich dat Harry misschien wel veel te goed voor haar is.

-----

"Moments ontplofte in het dramatische laatste couplet toen ik ‘VERDOMME, HARRY!’ schreeuwde – de echo sloeg rauw tegen mijn oren, en ik merkte dat ik geen tranen meer over had. 

Alleen nog pure wanhoop. 

Ik liet mezelf langs de muur van mijn keuken op de grond zakken en begroef mijn gezicht in mijn handen. 

Fuck. Fuck. Fuck – en Moments begon opnieuw te spelen. 

Shut the door, turn the light off… 

‘Nijlpaard.’ 

‘Meat Loaf.’ 

‘Mediageil.’ 

Trembling hands touch skin, it makes this harder.. 

‘Slet.’ 

‘Ze is fucking dik!’ 

‘Maar hij kan toch iedereen krijgen?’ 

‘In vredesnaam, waarom zíj?’ 

If we could only have this life for one more day, if we could on - 

Ik hoorde hoe iemand op mijn deur klopte, en begroef gefrustreerd mijn gezicht in mijn trui. 

Het refrein, en nog een keer. Drie korte kloppen, en mijn vingers jeukten. 

‘IK WEET OOK NIET WAT HARRY STYLES IN ME ZIET, VERDOMME, IK SNAP HET PUNT NU WEL!’ brulde ik gefrustreerd, terwijl ik opstond om degene die voor de deur stond – wie het dan ook was – te vertellen dat hij het beste op kon flikkeren als hij niet op dezelfde manier wilde eindigen als het Kellogg’s pak dat nu verkreukeld op de vloer lag.

Dat was het punt waarop ik die lichthese, ongelooflijk vertrouwde stem hoorde. 

‘Waarschijnlijk is het je geweldige sarcasme, gevoel voor humor, goede muzieksmaak en intelligentie. Maar het kan ook het feit zijn dat je er altijd even prachtig uit ziet, of dat je ogen lichtjes flonkeren als je over dingen praat waarvan je houdt. Helemaal zeker weet ik het niet, want eigenlijk is alles aan jou zo fantastisch dat er niet één punt is dat de doorslag geeft. Anders vraag je het me nog eens op zondagochtend, misschien weet ik het dan wel.’"



Ouder bericht Nieuwer bericht


Laat een reactie achter

Houd er rekening mee dat reacties eerst goedgekeurd moeten worden voordat ze op de pagina verschijnen.